Schijnzelfstandigheid vermijden bij stoelverhuur

Stoelverhuur werkt alleen als de huurder écht als zelfstandige werkt. Lijkt de samenwerking in de praktijk op een dienstverband, dan spreken we van schijnzelfstandigheid — met risico op naheffingen voor beide partijen. Zo herken en vermijd je dat.

Wat is schijnzelfstandigheid?

Iemand werkt als “zelfstandige”, maar in werkelijkheid is er sprake van een gezagsverhouding zoals bij een werknemer. De fiscus kan de relatie dan herkwalificeren als loondienst, met sociale bijdragen en belastingen die alsnog betaald moeten worden.

De signalen waar je op moet letten

• Het salon bepaalt de werkuren of legt een aanwezigheidsplicht op.
• Het salon geeft instructies over hoe het werk moet gebeuren.
• Het salon int de omzet en betaalt de professional een vast bedrag uit.
• Verplichte werkkleding, verplichte producten of één opgelegde agenda.
• De professional heeft geen eigen klanten en loopt geen ondernemersrisico.

Zo blijf je aan de veilige kant

• De huurder is ingeschreven (KVK in Nederland, KBO in België) en heeft een eigen btw-nummer.
• Eigen klanten, eigen agenda, eigen tarieven en eigen materiaal.
• Een vaste huurprijs in plaats van een percentage op de omzet.
• Geen gezag: geen opgelegde uren, geen instructies over het werk, geen uniform.
• Leg dit vast in een modelovereenkomst stoelverhuur.

België versus Nederland

België: de beoordeling gebeurt op basis van de Arbeidsrelatieswet. Doorslaggevend zijn onder meer de vrijheid van organisatie van het werk en de werktijd, en het ontbreken van hiërarchisch gezag.

Nederland: sinds 1 januari 2025 handhaaft de Belastingdienst opnieuw actief op schijnzelfstandigheid (Wet DBA); vanaf 2026 kunnen ook boetes volgen. Twijfel je? Toets de arbeidsrelatie via de webmodule van de Belastingdienst. Een structureel uurtarief onder circa € 32 kan wijzen op een verkapt dienstverband.